Scilla: Chianalea, zamek Ruffo i plaże Costa Viola

Scilla czepia się skały na południowym krańcu Costa Viola, tam gdzie Morze Tyrreńskie zwęża się w Cieśninę Mesyńską. Miasteczko dzieli się na trzy części, które patrzą na siebie z bliska, ale żyją w innym rytmie: Chianalea, dzielnica rybacka z domami na linii wody; Marina Grande, szeroka plaża pod zamkiem; San Giorgio, górna dzielnica wokół Piazza San Rocco.

Pośrodku, na ostrodze oddzielającej plażę od starej dzielnicy, stoi zamek Ruffo, który od 1533 roku nosi nazwisko mieszkającej w nim rodziny, a dziś mieści wystawy i jedną z latarni morskich marynarki wojennej. Z jego tarasu sycylijskie wybrzeże wydaje się na wyciągnięcie ręki.

Mit z Odysei ma tu dokładny adres: Scylla na kalabryjskiej skale, Charybda w wirach naprzeciw Mesyny. I tutaj wciąż łowi się włócznika z passerelle, łodzi z długim pomostem na dziobie i masztem obserwacyjnym.

Zamek Ruffo i dzielnica San Giorgio

Zamek Ruffo stoi na skalnej ostrodze, która dzieli miasteczko na dwie części: z jednej strony plaża Marina Grande, z drugiej uliczki Chianalei. Od lat siedemdziesiątych zamek działa jako ośrodek kultury z wystawami i spotkaniami, a na szczycie wciąż pracuje latarnia morska marynarki wojennej. Bilet kosztuje 2 euro, dzieci do dziesiątego roku życia i osoby powyżej siedemdziesiątki wchodzą za darmo.

Pod zamkiem otwiera się Piazza San Rocco, serce dzielnicy San Giorgio, czyli górnej części miasteczka, gdzie stoi ratusz i gdzie domy wspinają się po zboczu. Kilka kroków od skały wznosi się kościół macierzysty Immacolata, rozpoznawalny po białych kolumnach jońskich na fasadzie. W Marina Grande przetrwał natomiast XVI-wieczny kościół Spirito Santo: to jedyny budynek w miasteczku, który ostał się po trzęsieniach ziemi z 1783 i 1908 roku, a przechowuje obraz Zesłanie Ducha Świętego namalowany przez Francesca Celebrana w 1779 roku.

Chianalea, rybacka osada na wodzie

Chianalea to najstarsza część Scilli, ciągnąca się na północ od zamku przez kilkaset metrów. Domy stoją wprost na linii brzegowej: fundamenty tkwią w wodzie, mury noszą ślady soli, a tylne drzwi wychodzą na schodki schodzące do morza, gdzie łodzie cumują kilka metrów od progu. Między budynkami biegną zaułki szerokie na dwie osoby, nazywane przez mieszkańców scale, które schodzą od drogi ku wodzie niczym zęby grzebienia.

Porównanie z Wenecją słyszy się tu najczęściej i bierze się właśnie stąd: kanałów nie ma, ale wodna ulica owszem, i jest nią morze. Podczas jednego spaceru mija się kościół San Giuseppe, kilka maleńkich przystani, sieci rozwieszone do suszenia i szereg restauracji z pomostami zawieszonymi nad wodą, latem czynnych do późna.

Marina Grande, morze i światło Costa Viola

Marina Grande to główna plaża Scilli, zajmująca całą zatokę na południe od zamku: ciemny piasek z domieszką żwiru, dno łagodnie opadające przez pierwsze metry i deptak biegnący wzdłuż całej długości. Są kąpieliska z leżakami i parasolami oraz szerokie odcinki wolne, więc miejsce znajdzie się także z własnym ręcznikiem.

Naprzeciwko rozciąga się Cieśnina Mesyńska, w tym miejscu szeroka na niewiele ponad dziesięć kilometrów: widać sycylijskie wybrzeże, kursujące promy, a w pogodne dni zarys Etny. Nazwa Costa Viola bierze się z koloru, jaki woda przybiera o zachodzie, gdy słońce zapada za Wyspy Liparyjskie i morze na kilka minut przechodzi w fiolet.

Mit o Scylli i Charybdzie

W dwunastej księdze Odysei Kirke ostrzega Odyseusza, że aby przebyć przejście między dwiema ziemiami, będzie musiał wybrać między dwoma niebezpieczeństwami czyhającymi nad tą samą cieśniną. Z jednej strony Scylla, potwór wczepiony w skałę, porywający żeglarzy ze statków przepływających zbyt blisko; z drugiej Charybda, wir połykający i wypluwający wodę trzy razy dziennie. Odyseusz przepływa pod skałą i traci sześciu towarzyszy: stąd bierze się powiedzenie używane do dziś o dwóch nieszczęściach, między którymi nie ma ucieczki.

Geografia stojąca za opowieścią jest bardzo konkretna. Cieśnina Mesyńska to lej, w którym spotykają się dwa morza o przesuniętych pływach: prądy zmieniają kierunek kilka razy dziennie, tworzą się wiry i wynoszenia zimnej wody, a dla łodzi wiosłowej przeprawa naprawdę bywała próbą.

Włócznik, łodzie passerelle i lokalny stół

Połów włócznika w cieśninie jest powodem, dla którego Chianalea wygląda właśnie tak. Łodzie nazywają się passerelle: mają wysunięty z dziobu pomost o długości około dwudziestu metrów, po którym przesuwa się harpunnik, oraz bardzo wysoki kratownicowy maszt, z którego obserwator wypatruje płetwy na powierzchni. To połów prowadzony ryba po rybie, a zgodnie z prawem odbywa się tylko od 1 maja do 30 września.

Na stole włócznik pojawia się w każdej postaci: w grubych plastrach z rusztu, alla ghiotta z pomidorami, kaparami i oliwkami, albo jako involtini z cienkich plastrów nadziewanych bułką, czosnkiem i pietruszką. W budkach nad morzem i w sklepikach Chianalei jada się go również w kanapce, z salmoriglio lub z ’ndują.

Jak dojechać do Scilli i gdzie zaparkować

Samochodem dojeżdża się autostradą A2 del Mediterraneo, zjazd Scilla, skąd do miasteczka jest kilka minut; kolejny zjazd na południe to Santa Trada, wygodny dla wybrzeża Villa San Giovanni. Reggio Calabria leży jakieś trzydzieści kilometrów stąd, Villa San Giovanni około dziesięciu, więc do przystani promów do Mesyny jedzie się kwadrans.

Pociągiem: Scilla ma własną stację na linii tyrreńskiej Battipaglia–Reggio Calabria, obsługiwaną przez pociągi regionalne i kilka dalekobieżnych. Stacja znajduje się w górnej części miasteczka, skąd do Mariny Grande schodzi się pieszo w kilka minut. Najbliższe lotnisko to Reggio Calabria, około 30 kilometrów; Lamezia Terme, z o wiele większą liczbą połączeń, leży jakieś 105 kilometrów autostradą.

Chianalea to strefa ograniczonego ruchu i samochody tam nie wjeżdżają: auto zostawia się poza nią i idzie dalej pieszo. Od połowy maja do końca września postój w rejonie Mariny Grande i Chianalei jest płatny; parking przy stacji, wyżej, to najprostsze rozwiązanie w sierpniowe dni, gdy dolna część zapełnia się wcześnie.

Co zobaczyć w okolicach Scilli

Scilla leży na jednym końcu Costa Viola, odcinka wybrzeża między Palmi a Villa San Giovanni, gdzie góra opada do morza niemal bez pasa równiny. Na północ pierwszym przystankiem jest Bagnara Calabra, kolejne rybackie miasteczko z długą plażą i tradycją bagnarote, kobiet, które nosiły i sprzedawały ryby. Tuż przed nią mija się Favazzinę z kamienistą plażą zamkniętą między przylądkami.

Ponad wybrzeżem biegnie szlak Tracciolino, dawna droga grzbietowa łącząca Scillę i Bagnarę z tarasami winnic wspartymi na suchych murkach: to spacer, który pozwala zrozumieć, jak strome jest to wybrzeże. Na południe, pół godziny samochodem lub pociągiem, dociera się do Reggio Calabria, gdzie Narodowe Muzeum Archeologiczne przechowuje Brązy z Riace, a nadmorska promenada patrzy na Sycylię z jeszcze bliższej odległości.

Gdzie spać: domy wakacyjne w Scilli i na Costa Viola

Scilla pokazuje się z najlepszej strony, gdy jednodniowi goście już odjadą: wieczorem nadmorska promenada pustoszeje, światła Chianalei zapalają się nad wodą, a miasteczko wraca do własnego rytmu. Żeby tak ją przeżyć, trzeba spać na miejscu albo kilka minut dalej, a dom wakacyjny sprawdza się tu najlepiej: własna kuchnia na rybę kupioną rano, dowolne godziny, miejsce dla więcej niż dwóch osób.

Nasze domy na Costa Viola, między Scillą, Bagnarą i Palmi, obejmują zarówno dwupokojowe mieszkania dla par, jak i apartamenty z kilkoma sypialniami dla rodzin i grup, wiele w krótkim spacerze od plaży. Stąd w ciągu dnia dojedziesz nad cieśninę, w Aspromonte i do Reggio Calabria. Sprawdź dostępność w swoim terminie i wyślij nam bezpośrednie zapytanie: pomożemy wybrać dom odpowiedni na twój pobyt.

Najczęstsze pytania o Scillę

Ile kosztuje wstęp do zamku Ruffo w Scilli?
Zwykły bilet kosztuje 2 euro. Wstęp jest bezpłatny dla dzieci do dziesiątego roku życia i dla osób powyżej siedemdziesiątki.

Czy do Scilli można dojechać pociągiem?
Tak. Scilla ma stację na linii tyrreńskiej między Battipaglią a Reggio Calabria, obsługiwaną przez pociągi regionalne. Stacja leży w górnej części miasteczka, skąd na plażę schodzi się pieszo w kilka minut.

Gdzie parkować w Scilli w sierpniu?
Strefy Mariny Grande i Chianalei są płatne od połowy maja do końca września i zapełniają się wcześnie. Parking przy stacji, wyżej, pozostaje najwygodniejszym rozwiązaniem.

Kiedy obchodzi się święto San Rocco w Scilli?
Patrona czci się 16 sierpnia, a obchody trwają kilka dni: procesje przechodzą przez Chianaleę, Marinę Grande i San Giorgio, a nad morzem odpalane są fajerwerki.

Kiedy najlepiej odwiedzić Scillę?
W czerwcu i we wrześniu: morze jest już albo jeszcze ciepłe, miasteczko żyje, ale nie jest zatłoczone, a o miejsce na plaży i na ulicy znacznie łatwiej niż w lipcu i sierpniu.

Przeglądaj według kategorii

Przewodniki według kategorii i miejscowości na Costa Viola